Activiteiten 2012

Carnavalszaterdag 18 februari 2012

Ook dit jaar zijn we deze dag gestart in ons verenigingslokaal caf'e d'r Eck. Om 11.00 uur hebben we ons hier verzameld samen met CV de Wespelle. Onze voorzitter heeft zoals altijd een woordje gesproken en de Prins een soort order aangeboden in de vorm van een Tapträôt . Daarna opende hij het ontbijtbuffet dat net als vorig jaar samen met CV de Wespelle genuttigd werd. Na het ontbijt ontving een lid een order van de Wespelle vanwege de inzet naar beide verenigingen. Hierna ging de reis van CV de Wespelle verder en werd er begonnen met het schminken van de aanwezige leden. Er was nog een lid die nog een speciaal geschenk had voor onze voorzitter. Hij kreeg een spelde opgestoken in de vorm van een wimpel met de tekst voorzitter. De voorzitter bedankte het lid voor dit mooie gebaar. Na nog wat drank en vertier werd aangegeven dat enkele met het busje naar station konden gaan en de rest te voet, al snel was echter duidelijk dat alle 16 leden te voet naar Palenberg gingen om van daaruit de reis te vervolgen naar Aken. In de trein namen sommige leden even de tijd om het spek en ei te verwerken terwijl anderen al volop bezig waren met Stichellen. Maar na een dik half uur in de trein kwamen we aan in Aken. Voor het station hebben we even gewacht en een lid getest op zijn oriëntatie vermogen van de donderdag ervoor. Gelukkig ging dit allemaal goed en waren we na een paar meter al in de eerste kroeg. 

 Zoals wel vaker waren we de enige die rond het tijdstip van 14 uur verkleed rond liepen maar dat mocht de pret niet drukken. Het was wel duidelijk merkbaar dat de sfeer er nog in moest komen. Daarom werd rond 16 uur besloten om de reis te vervolgen naar de feesttent die op de markt zou staan. De weg was lang maar niet getreurd we vonden snel een nieuwe kroeg als tussen stop. Deze was echter heel smal en dus al snel vol met onze groep. De muziek werd aangepast en de Stichelaere kwamen goed los. Er werd zelfs nog een optreden nagedaan van de oud-prinsen waarop de vrouw achter de bar een beetje chagrijnig werd omdat de bar bewoog. Dit was gelukkig maar van korte duur en het feest ging verder. Ook de overige gasten kwamen goed in de stemming. Enige nadeel was dat de beheerder te weinig bierglazen had waardoor het bier werd aangeboden in wijnglazen. Het bestuur is uiteindelijk door Aken gaan lopen op zoek naar de tent die daadwerkelijk volgens de geruchten dicht was. Wat nu?? De meeste kroegen hadden ook een eetgelegenheid en waren daarom niet direct bereid om de muziek harder te zetten en te feesten. Gelukkig vonden we een kroeg die dit wel wilde doen. Terug bij de groep bleek ook dat de stemming om sloeg door mensen van buiten de groep die enkele dames lastig bleven vallen. Op naar de volgende kroeg. 

 Op weg naar de kroeg/eetcafe werd er door enkele leden nog een lekker ijsje genuttigd van de Italiaan. Daar aangekomen werd ook hier de muziek aangepast en mochten we zelf DJ spelen en ging men gezellig verder met feesten. Enkele leden kregen honger en bestelden zich schnitzel met friet of zelfs een biefstuk. Anderen verkozen de Griek om de hoek. Na een tijd besloot een deel van de groep om naar een ander cafe te gaan. De overige leden bleven wachten op de eters. Na dat alles zover weer compleet was werd besloten verder te trekken en de rest weer op te zoeken. Op dat moment is de groep zowat uit elkaar gevallen omdat de interesse voor de avond invulling verschillend bleek te zijn. De groep was dus een stuk kleiner geworden en enkele zijn op zoek gegaan naar een andere kroeg. Deze 6 leden zijn toen in een heel klein café beland. Eerst een beetje huiverig maar dit bleek toch een gouden zet. Hier hebben zij zich nog heel goed vermaakt met een aantal vaste gasten. De eigenaar (man op leeftijd) had de cafe willen sluiten maar vond het geweldig dat wij er waren. Zo leuk dat hij zelf een order en een aantal speltjes uitdeelde aan de aanwezige leden. De vermoeidheid sloeg toe en de weg naar het station werd ingeslagen met onderweg nog een hapje voor de versterking van het lichaam. In Palenberg aangekomen om 24 uur was het behoorlijk aan het regenen waarop de laatste meters met de taxi werden afgelegd. Met verschillende thuis kom tijden kunnen we alsnog spreken van een leuke en gezellige dag met veel stimmung, gelach, gezang, drankjes, plezier, geschunkel en gestichel. Alaaf

Schotse spelen, zondag 24 juni 2012

Op zondag 24 juni jl. bonden de Stichelaere onderling de strijd aan in een eigentijdse versie van de Highland Games. Er werd gestreden met 4 groepen van 6 personen, die zich onderscheidden door een gekleurde Schotse sjerp, waarbij iedere groep een andere kleur kreeg uiteraard. Behoorlijk wat Stichelaere hadden de moeite genomen om in gepaste kledij ten tonele te verschijnen, waarbij de kilt de overhand voerde. Rond half 10 werd de dag opgestart met een British breakfast, bestaande uit een broodje spek en ei, klaargemaakt door Miesj Ramsay. Aansluitend volgde een beknopte uitleg over de games, waarbij ieder team bij 1 spel zijn ‘clanjoker’ kon inzetten bij een spel waarvan men dacht er goed in te zijn. Iedereen toog naar het speelveldje voor het Bakkes, waar de stoere tractor van Wim Logister klaar stond om van ene naar het andere goaltje te worden getrokken. Het was gelijk een spannende strijd waarbij telkens het volgende team sneller was dan het voorgaande, zodat uiteindelijk het team van de Brock Clan( o.a. Bart Logister en Ronnie Peters ) met de eer ging strijken. 

Bij ex-Kapelweienaar Richard Kremer was dit het sein om alles uit de kast te trekken teneinde de tegenstander te elimineren, wat zich zou uitten bij het volgende spel. Bij de volgende krachtproef, waarbij een hooibaal aan een riek vooruit gegooid diende te worden, kwam het moment van Richard: hij gaf als ‘tip’ aan een ander groep dat ze de hooibaal met riek en al vooruit moesten gooien, dan gooi je namelijk stukken verder. En jawel, Bart Logister liet zich verleidden tot het uitvoeren van Richard’s tip, die echter geen goedkeuring vond bij de spelleiding. Richard Kremer drong direct aan op diskwalificatie van de Brockclan, wat resoluut werd van de hand werd gewezen door de jury. De rivaliteit en wil om te winnen zat er dus goed in, iets wat veranderde toen ieder deelnemer een halve liter Schots bier op tempo achterover moest kiepen, gebrouwen door ons eigen lid Bert Hanssen. Kokhalzend, met betraande ogen keken diversen de jury meelijwekkend aan, maar Maud was onverbiddelijk en wees stringent naar het glas en het aanwezige bocht erin. Waar de wind aan het begin van de dag nog droge lucht meevoerde, veranderde dat gaandeweg in ‘ typical Scotch weather’, waarbij we rijkelijk werden toebedeeld met fikse regenbuien. Het noopte de spelleiding tot een wijziging in het schema, waardoor de volgende opdracht het overdekt eten van een kilo koude worsten uit blik, u weet wel, die afschuwelijk droge melige worsten, die een hond nog laat liggen. Wederom konden de teams aan de slag om in zo kort mogelijke tijd de worsten naar binnen te proppen. En écht waar, wederom die zielige blikken met dit keer veel te bolle wangen, helemaal gevuld met worst!!!! Het valt allemaal niet mee een Highländer te willen zijn. 

 Gelukkig mocht ieder team relaxen tijdens het rode draadspel ‘seanfhacal’ oftewel een Schots gezegde wat middels het oplossen van de rebus duidelijk werd: “Be a friend of yourself and others will be too”. In tegenstelling tot het worstenspel, werd bij deze opdracht vaker de clanjoker ingezet, helaas voor enkele teams op een fout moment. Het was het enige spel wat de Braggelclan van Richard wist te winnen. Tussen de slagregens door werd de gooi-de-steen-zo-ver-mogelijk-weg opdracht gedaan. Ook hier weer de nodige hilariteit bij de worp van Bert Hanssen waarbij de steen hoger dan ver kwam. Waar diverse dames afstanden noteerden van boven de 14 meter, mochten we voor onze eigen brouwer een armetierige 3,21mtr opschrijven. Verzachtende omstandigheid hierin is dat de steen van de vrouwen ietsje lichter was. Good old Huub Rómkens blesseerde zijn kuitbeen tijdens een van de games. Zijn wond werd door de EHBO post verzorgd, waarbij wel gezegd dient te worden dat het EHBO koffer dateerde uit de tijd dat het Bakkes nog gewoon Lijkenhuisje was! Nadat de slagregens inmiddels waren verdreven door hoosbuien, werden de punten door de jury bijeen geteld. Terwijl de stichelaere werden ontheemd uit hun schuiltent, omdat plaats gemaakt moest worden voor een Ierse band, die de middag kwam opluisteren met een vrolijke noot. Voor de Stichelaeren betekende dit dat ze van de droge tent, door de regen, in de drup van de parasols kwamen te staan. Het moment was aangebroken waarop Rob de definitieve einduitslag bekend ging maken, waarbij hij niet vergat te vermelden dat deze dag louter winnaars kende. Na afloop bleef het nog lang onrustig tijdens de muziek van de band. Ze speelden langer door dan het kampvuur aanbleef, gelukkig wist de regen wel wat ie wilde en werd deze stichelactiviteit op ‘vochtige wijze’ besloten!!!!

Culinair Antwerpen 29 september 2012

Afgelopen weekend waren we weer toe aan ons jaarlijkse bus-uitje. En dit keer ging de reis naar het mooie en gezellige Antwerpen, waar we aan de hand van een gids een uitermate leuke trektocht langs diverse horecagelegenheden kregen voorgeschoteld. Na een kop koffie in ons verenigingslokaal d’r Eck, vertrokken we rond half 12 met de bus naar Antwerpen. Waar we normaliter gedurende de busreis, af en toe een hapje naar binnen zouden werken, was er dit keer amper een rustmoment voor ieders kaken ingelast. Iedere aanwezige stichelaeer nam van thuis uit een culinair hapje mee, wat gedurende de busreis zou worden uitgedeeld aan de hongerige medemens. Doordat bijna iedere aanwezige aan dit verzoek gehoor had gegeven, werd de heenreis een schranspartij die zijn weerga niet kende. Joyce Thuenissen smaakte het genoegen om deze dag ontgroend te worden, wat zou ze dus beter kunnen doen dan ons te bedienen van elkaars meegenomen lekkernijen. Met Mexicaanse wraps richting pepernoten achterlangs de ingelegde tomaten door, via kleine gehaktballetjes en plätzkeskook door naar truffels omhuld met chocoladehagel, die in de stichelaere-magen werden getoucheerd met een vleugje gegrilde kippenpoot. Zo is ongeveer een kwart van de producten genoemd die onze smaakpapillen prikkelden op de heenweg. 

Het zal geen verrassing zijn dat het POK-gehalte(voor outsiders: Pens Op Knappen) van enkele stichelaere tijdelijk desastreuze vormen begon aan te nemen. Gelukkig kwam er ook een einde aan de heenreis, zodat we met frisse moed richting eerste stop en kennismaking met onze lokale gids Robert liepen. Robert verwelkomde ons met een Vieux d’Anvers en een ingelegde haring met plaatselijk brood, gelukkig voor velen slechts ter grootte van een postzegel, waarbij hij vertelde over de omgeving en het ontstaan van de Vieux en herkomst van de haring. De haring kwam uit Nederland, de Vieux kon Robert wel zelf hebben gestookt, getuige zijn soms onsamenhangende relaas en versprekingen. Dat was geen enkel probleem voor de stichelaere, die het fenomeen ‘slap lullen’ niet vreemd zijn. De eerste kroeg luisterde naar de naam LizzieBizzie, het kon zomaar een uitspraak van één van ons zijn…. Onze gids leidde ons vervolgens naar een klein restaurantje, De Houten Lepel, waar we een lekker biertje (De Koninck) met een sneetje bruin met ham of een soort van rookvlees kregen voorgezet. Een aanzienlijk deel van onze groep had meer oog voor de serveerster dan het sneetje bruin met beleg wat uiteindelijk uit beleefdheid maar met lange tanden werd verorberd omdat er eigenlijk bij niemand sprake was van enig hongergevoel. Het sein voor Robert om verder te trekken langs Antwerpse trapgevel en een drukpersmuseum, op weg naar ons volgende etablissement: In de Gloria. Dat kwam goed uit want we hadden een jarige onder de Stichelaere, ze vierde vandaag haar 23ste verjaardag. Wederom kregen we een typisch streekgerecht geserveerd, dit keer met ham omhulde witlof, overgoten met zinnenprikkelende roomsaus, die werd weggespoeld met een Antwerps amberkleurig biertje (Palm-Royal). Een prima opmaat voor de tocht langs het RED LIGHT DISTRICT van Antwerpen, waarbij enkele stichelaere toch aan hun broodnodige trekken kwamen tijdens het passeren van de etalages waarachter schaars geklede dames vergeefs trachten om passanten naar binnen te lokken. Wat de dames niet lukte, lukte een zwemvogel wel: we gingen naar binnen in restaurant ‘de lokeend’. We namen plaats aan drie middeleeuws aandoende houten tafels waar we een gestoofde vleesschotel in bier-saus met frieten werd geserveerd, wat wisselend werd ontvangen door de aanwezigen. Het kan ook het gevolg zijn van een algehele verzadiging bij enkele stichelaere gedurende een dag waarop de appendix het aanmaken van insuline tot kunst heeft. Ook bij dit gerecht kregen we een heerlijk biertje aangereikt genaamd Seef. Robert nam afscheid, wij togen naar de Korenmarkt, richting café De Bengel, waar nog ruimte was voor een afzakkertje, om vervolgens richting bus te gaan die ons terugbracht naar Rimburg. We mogen terugkijken op een geslaagde dag, waarbij niemand klaagde over tekort op culinair vlak. Het bestuur